• Autor

Przywództwo w organizacji - klika wskazówek

Tworzenie organizacji uczącej się, efektywnej i konkurencyjnej rynkowo wymaga...


... wymaga przywódcy!

Rozwój przemysłowy, gospodarczy oraz społeczny zmienił przez ostatnie dekady system funkcjonowania organizacji. Dostosowywanie się do zmieniającej się rzeczywistości zaczęło wymagać wdrażania lepszych sposobów uczenia się organizacji, elastyczności działania, oraz wprowadzania różnorodności i innowacyjności. Aby organizacje były w stanie dotrzymać kroku dynamicznemu otoczeniu potrzebna im była umiejętność stwarzania wizji przyszłości, dzięki której potrafiłyby efektywnie oddziaływać na swoich pracowników. Dlatego też jedną z najważniejszych umiejętności niezbędnych współczesnym organizacjom jest umiejętność przywódcza. Zaczęto stawiać pytania dotyczące tego: kim jest przywódca, czy zwykły kierownik może stać się przywódcą, jaka jest rola przywódców w organizacjach oraz w czym tkwi różnica pomiędzy zwykłym kierowaniem a przewodzeniem?

Czy jesteś przywódcą, czy posiadasz taki potencjał? Powinieneś to przemyśleć

Teoria Cech


Teoria cech zakłada, iż przywódcą człowiek się rodzi. Przy tworzeniu tej teorii dążono do identyfikacji cech, atrybutów osobowości (społecznych, fizycznych i intelektualnych), z którymi człowiek się rodzi, i które predysponują go do stania się dla grupy przywódcą. Próby badawcze mające na celu wyodrębnienie cech przywódczych zakończyły się niepowodzeniem, gdyż nie udało się udowodnić, iż występowanie określonego pakietu cech osobowości daje gwarancję, iż dana osoba będzie przywódcą. Dodatkowo zestawienia cech kierowniczych u poszczególnych badaczy znacznie się od siebie różniły, np. Gibb w 1954 r. przedstawił pakiet cech przywódczych, do których zaliczył: wyższy wzrost i wagę, nieco wyższą inteligencję, ekstrawertyzm, skłonność do dominacji, łatwiejsze dostosowanie się, większą pewność siebie. Dla kontrastu można przedstawić zestaw cech przywódcy K. Davisa z 1972 r: społeczna dojrzałość, emocjonalna stabilność, samo poważanie, szerokie spektrum zainteresowań, wewnętrzna motywacja i relatywnie wysoka potrzeba osiągnięć, nastawienie na ludzi. Współcześnie odrzuca się tę teorię, a dwa najważniejsze argumenty w dyskusji mówią, ż: nie ma jednego jednolitego typu osobowości przywódcy, sami przywódcy różnią się pomiędzy sobą i trudno przypisać im jakieś cechy wspólne; oraz że często przywódcy nie charakteryzują się żadnymi cechami, mogącymi wyróżnić ich od nie-przywódców.